Jun 1, 2011

Nur Kasih

Harini merajuk dengan Mama, kena marah, so masuk kereta, pandu tanpa hala tuju. Mula-mula ingat nak balik rumah but alang-alang dah keluar, apa kata pegi tengok wayang since I've been wanting and been whining to myself to watch Nur Kasih sebab orang cakap best, nangis bagai, siap berpesan sediakan tissue banyak-banyak la apa la kan. So I drove to Pavi and yayy ada ticket, and timing pun bagus show in one hour time from the time I arrived.

So I went to makan, all by myself. Kalau sebelum ni lepas beli makanan, mata meliar cari tempat duduk yang ada at least 4 seats, harini mata silau saya cari meja yang ada minimum 2 seats. Kalau ada meja yang disediakan khas untuk lone ranger, satu meja kecik, satu kerusi pun lagi bagus tapi takde.

Lepas makan terus tengok wayang. Masuk kemain awal, yela, takde kawan kan. Senyum kat diri sendiri, nangis sendiri, gelak sendiri, semua sendiri. Macam orang bisu pun ada gak harini sebab tak keluar suara langsung. Farrah daripada perspektif yang berbeza - Pendiam.

Luar wayang bebudak skolah ramai kemain. Dalam wayang pun sama. Cuti skolah kan, kemain bebudak ni meronggeng, dress up meriah memasing tak reti nak tone down langsung. Ambik gambar pose sana, teleng sini, nak upload kat fesbuk leteww macam la akak tak tau. Akak pun pernah muda, dik. Takyah la kau nak keluar ayat cover-cover line "Eeeii bongok la korang ni buat malu je. Orang tengok tau", kononnn. Akak sampai je dan-dan kau malu, tadi akak belum masuk wayang siapa tau kau tah panjat kerusi ke, menonggeng ke apa ke nak bergambo kan..

Tengok Nur Kasih, kiri kanan couple. Aku stuck tengah-tengah sensorang. Bebudak sekolah kat belakang memekak buat storyline sendiri heboh memasing nak jadi director, standard lah. Tak kisah la asal kau tak langgar-langgar kerusi aku sudah nanti aku pening kepala.

The movie - Ok lah sedih tu sedih la tapi rasanya tadi kalau pakai sehelai tissue cukup kot tu pun tak lencun mana pun tissue tu. Takde la aku nangis teresak-esak sampai budak sebelah kena tanya "Akak, akak ok ke?" kan, takde, tak sampai tahap tu, so tak berapa nak sedih sangat la cerita tu. I read somewhere in the paper, the person said that this movie is 'big'. Everything's big, the budget, the storyline, everything. And it's trying too hard to squeeze everything within few hours, true enough. Sebab macam jumping here and there, ada some parts I don't understand especially towards the end. Kejap flashback kejap fast forward I don't know. Maybe aku je kot yang lampi. Maybe. Apa-apa pun nasib baik tak tertido tadi (I always fell asleep dalam wayang, bangun-bangun je dah tak paham). On the way nak keluar ada budak skolah sorang sebok tanya kengkawan dia "Kau banjir tak?" "Kau banjir?". Kids nowadays. I don't know how to rate a movie but I give it 6/10. Aicewahhh.

*Banjir = Menangis

No comments: